◆پرسپولیس همان‌جایی قهرمان شد که استقلال ۷گل خورد/ با ۱۴۰ میلیارد پاداش قسم می‌خورم غذای تیم‌ملی را نخورم!/ بیرانوند در تراکتور می‌ماند

ژوپین| کاپیتان پرسپولیس در شب قهرمانی این تیم در مسابقات جام در جام باشگاه‌های آسیا با مروری بر خاطرات آن دیدار و شرایط امروز پرسپولیس خاطره شیرینی از پیروزی بر المحرق بحرین در دیدار فینال را بازگو کرد.

حمید درخشان، کاپیتان و بازیکن اسبق پرسپولیس و تیم ملی فوتبال کشورمان، در گفت‌وگویی تفصیلی با خبرورزشی، از خاطرات قهرمانی سرخ‌پوشان در جام در جام باشگاه‌های آسیا گفت.

او در ادامه درباره وضعیت پرسپولیس پیش از دیدار با مس شهر بابک توصیه هایی به تارتار و تیمش داشت. درخشان همچنین در بخشی از این گفت‌وگو به موضوع پاداش تیم ملی پرداخت و پرسش‌هایی را درباره نحوه قرارداد بیرانوند مطرح کرد.

متن این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید.

تا جایی که به یاد دارم بازی رفت (فینال جام در جام) بدون گل تمام نشد. درست است همه جا نوشته‌اند بدون گل ولی من همش فکر می‌کنم که ما آن بازی را یک – یک تمام کردیم. برای این حرفم هم دلیل دارم چون در آن مسابقه من یک توپ را به سمت دروازه المحرق زدم که گل شد ولی حسین عبدی گفت که توپ به سر او برخورد کرده و می‌خواست گل را به اسم خودش تمام کند. من هم گفتم عیبی ندارد مهم گلزنی بود که ما باید در منامه گل می‌زدیم، حالا چه با سر تو چه با پای من، فرقی ندارد. به این خاطر من آنطور که در ذهنم هست فکر می‌کنم بازی رفت بدون گل تمام نشد و یک – یک تمام شد ولی در بازی برگشت یک بر صفر برنده شدیم.

اینکه علی پروین در بین دو نیمه چه گفت را دقیق یادم نیست ولی معمولاً همان حرف‌های همیشگی را می‌زد و می گفت: ۱۰۰ هزار نفر تماشاچی اینجا نشسته، همه چشمشون به شماست، برید تموم کنید کارو، اسم پرسپولیس رو شماهاست، نکنه شل بازی کنید و از این قبیل حرف‌ها. اینکه علی پروین بین دو نیمه حرف خاصی زده باشد یا نکته‌ای گفته باشد که من الان حضور ذهن داشته باشم خیر! چیزی به یادم نمی‌آید.

بچه‌ها در آن مسابقه خیلی زحمت کشیدند. انصافاً تیم المحرق بازی خیلی خوبی انجام می‌داد. یک تیم جان سخت بود. آن سال آنها یک تیم خیلی گردن کلفت بودند که توانستند به فینال برسند. وقتی شرایط به شکلی پیش رفته بود که الهلال هم نتوانسته بود به فینال برسد نشان می‌دهد که ما و المحرق از سد حریفان گردن کلفتی رد شدیم که به فینال رسیده بودیم.

گلی که محمد حسن انصاری فر زد هم روی کاشته‌ای بود که من برای او قل دادم و او ضربه را به گل تبدیل کرد. در واقع ضربه کاشته دو ضرب بود که من قل دادم و او زد. بعد از گل جو استادیوم واقعاً تماشایی بود. حداقل ۸۰ هزار نفر نشسته بودند و ۱۰ الی ۲۰ هزار نفر هم سرپا بازی را نگاه می‌کردند.

آنهایی که می‌گویند این مسابقات (جام در جام) ارزش و جایگاه آنچنانی ندارد باید بدانند که پارسال استقلال در همین سطح از مسابقات (لیگ سطح دو قهرمانان آسیا) یک بار ۷ بر یک به الوصل امارات باخت و در مرحله دوم هم رفت و برگشت به الحسین اردن باخت و در نهایت حذف شد. ما در همین سطح از مسابقات رفتیم و قهرمان هم شدیم.

ما که یادمان نمی آید استقلال قهرمان آسیا شده باشد. اما پرسپولیس در همین چند سال گذشته دو بار به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسیده که این نشان دهنده قدرت و عظمت تیم پرسپولیس است. فیلم و عکسهایش هم موجود است. تازه با هزار و یک مشکل و پنجره بسته! که اگر اشتباه نکنم در برخی مسابقات پرسپولیس ۱۴ یا ۱۵ بازیکن بیشتر روی لیست نفراتش نداشت.

اصلاً هر زمان استقلال جزو ۴ تیم نهایی لیگ نخبگان آسیا شد ما می‌گوییم که آنها قهرمان شده‌اند. حضور در فینال آن هم دو بار برای باشگاه پرسپولیس اتفاقی نبوده است.

در رابطه با بازی پرسپولیس مقابل مس شهربابک هم باید بگویم قطعاً این مسابقه نباید برای پرسپولیس خطری داشته باشد. پرسپولیس باید در این بازی تمرکزش را بالا ببرد و تا می‌تواند گل بزند تا تفاضل گلش را بیشتر کند. هرچه اختلاف گل برای پرسپولیس بیشتر باشد می‌تواند در بالای جدول راحت‌تر به کارش ادامه بدهد.

شما الان بارسلونا را ببینید در جدول لالیگا چه وضعیتی دارد. ۳۹ گل زده و تفاضل گل ۳۰ مثبت نشان می‌دهد که آنها تا چه اندازه برای گلزنی برنامه دارند. متاسفانه ما در تیم‌های لیگ برتری مان هیچ برنامه‌ای برای گلزنی نداریم و کارمان به جایی رسیده که تعداد «امید به گل»‌هایمان را می‌شماریم و با آنها افتخار می‌کنیم. مثلاً یک تیم دو بر صفر می‌بازد و بعد در آنالیز عملکردش می‌نویسند ما دو گل خوردیم اما ۱۵ «امید به گل» داشتیم. فوتبال باشگاهی و ملی کشورمان به جایی رسیده که باید به «امید به گل»‌ها افتخار کنیم.

اینکه سخنگوی فدراسیون فوتبال گفته امیر قلعه نویی از باخت ناراحت می‌شود و به همین خاطر غذا نمی‌خورد واقعاً خیلی کار سختی انجام می‌دهد. دلم برای قلعه نویی می‌سوزد! حاضرم قسم بخورم که اگر ۱۴۰ میلیارد پاداش را به من بدهند من هم در اردوی تیم ملی هیچ یک از وعده‌های غذایی صبحانه، ناهار و شام را نخورم. ۱۰ بازی در جام ملت‌ها با صبحانه و ناهار و شام می‌شود ۳۰ وعده که من حاضرم همه ۳۰ وعده را نخورم و به جای آن پاداش فدراسیون را دریافت کنم. قول هم می‌دهم آن را به دلار نگیرم و به ریال دریافت کنم. یک قول دیگر هم می‌دهم و اینکه کلی «امید به گل» برای تیم ملی ایجاد کنم.

سوالی که این روزها ذهنم را به خودش مشغول کرده نحوه تمدید قرارداد سه ساله علیرضا بیرانوند با باشگاه تراکتور است. بازیکنی که با ۳۴ سال سن قرار است به سربازی برود یعنی قرار است در سن ۳۶ سالگی دوباره به تراکتور برگردد و آنجا بازی کند؟ از طرفی مگر قرار نبوده بازیکنان بالای ۳۰ سال قراردادهایشان یک ساله بسته شود؟ اما اصلاً این را هم در نظر نمی‌گیریم و می‌گوییم که بیرانوند بازیکن «نامبر وان» (درجه یک) کل جهان است و می‌توان با او قرارداد سه ساله بست. نکته دیگر این است که آیا قرار است بیرانوند بابت دو سالی که در تراکتور بازی نمی‌کند و در یک تیم نظامی دیگر مثل ملوان یا فجرسپاسی است هم از تراکتور پول بگیرد؟ آیا چنین چیزی ممکن است؟

با توجه به اینکه پیش از این هم بازیکنانی مثل امید عالیشاه برای گذراندن دوران خدمت سربازی شان به تیم تراکتور رفته اند من معتقدم احتمال زیاد بعد از حدود یک ماه دوره آموزشی بیرانوند دوباره به تراکتور برمی‌گردد و فوتبالش را در همان جا ادامه می‌دهد تا خدمتش تمام شود. در واقع هم خدمت سربازی اش را سپری می‌کند و هم برای تراکتور فوتبال بازی می‌کند و هم یک پول خوب از باشگاه تراکتور می‌گیرد.

اگر آنطور که گفته شده قرارداد علیرضا بیرانوند چیزی در حدود ۱۵۰ میلیارد تومان باشد واقعاً باید گفت هیچ سرلشکر، سرتیپ و مقام بالای نظامی نیست که در عرض ۲۰ ماه خدمت وظیفه سربازی این مقدار حقوق بگیرد. واقعا با این شرایط خدمت سربازی علیرضا بیرانوند که من احتمال زیاد می‌دهم در همان باشگاه تراکتور سپری شود یک دوران خدمت فوق العاده و مطلوب خواهد بود. چیزی که نمونه ندارد و در نوع خود بی‌نظیر است.

لینک خبر: مشاهده خبر اصلی